Jeroen Endhoven, 27 juni 2009
Kazachstan , Aktau

Afscheid en Baku

Het einde is gekomen, dit zal dan ook mijn laatste weblog van deze reis zijn. Laat ik beginnen bij het begin. Na de trip naar Almaty heb ik nog een week op kantoor gewerkt. In deze week heb ik me voornamelijk bezig gehouden met mijn werkzaamheden afronden. Het was ook de week van “de laatste keer” de laatste keer Laguna met de schat van Gera (die me trouwens wel weer de hele avond op koste van het huis lied drinken ), de laatste keer Ellis met de geweldige band, de laatste keer shamrock waar de serveerster altijd zo lief lacht, de laatste keer bowlen met Floris, de laatste keer zwemmen in de Kaspische zee en ga zo maar door. En natuurlijk, zeker niet te vergeten de laatste keer je collega’s zien. Mensen waarmee je 5 maanden intensief hebt samengewerkt. De laatste dag hebben we dan ook mijn afscheid “gevierd”. De dag van tevoren wat vleestaarten besteld in de supermarkt en dinsdag nog een gewone taart en wat drinken gehaald. Onder het genot van een “hapje en een drankje” en wat toespraakjes hebben we afscheid van elkaar genomen. Erg gek gevoel dat je de mensen de komende tijd niet meer gaat zien, maar dat hoort erbij. ’s Avonds nog met een klein clubje collega’s(waarmee ik vaker uit ben gegaan)wat gaan eten. Zeker omdat ik er vaker mee uit ben gegaan voelde het meer dan collega’s en dan is het wel heel jammer als je elkaar gedag moet zeggen. Maargoed op een begeven moment is het dan toch tijd om te gaan, het vliegtuig wacht niet. Althans dat dacht ik, 2 uur vertraging. Als je dat op een vliegveld als Schiphol of Dubai hebt valt het nog wel mee, maar Aktau international airport begint toch na een tijdje wel heel saai te worden…

Hoe dan ook, na een uurtje vliegen kwam ik dan op Baku aan. Ik was gewaarschuwd voor de lange rijen bij de visa balie (deze moest ik op het vliegveld nog aanvragen, kost toch nog 60 euro:S). Dus met enig haastwerk stond ik bijna vooraan, gelukkig werd het niet gek druk en was ik met 15 minuten klaar. Viel me alles mee! Bij de uitgang stond een de taxi van het hotel op me te wachten. Ik moet zeggen dat ik in al deze tijd heel wat onverwachtse dingen heb meegemaakt, maar deze stond wel met stip op nummer een. Deze vriendelijke man vraagt mij in het Nederlands of ik uit Nederland kom, dus ik reageer verbaast “kun je Nederlands?” (best een stomme vraag aangezien dat wel duidelijk was) maargoed dat was dus het verhaal. Hij woonde al 7 jaar in Alkmaar en was een maand terug in Baku om z’n ouders te bezoeken. Tijdens de 30 minuten naar het hotel ben ik menig keer nog in het Engels begonnen omdat dit eigenlijk te bizar voor woorden was. Tegen een uur of 4 ’s ochtends kwam ik in mijn hotel aan. Dit lag prachtig gelegen in het centrum (nabij de oude stad) van Baku. Na snel te zijn ingecheckt eindelijk 5 uurtjes slaap.

9 uur!! De wekker, tot 10 uur zou het ontbijt worden geserveerd en daar was ik wel aan toe. Heerlijk roerei, toast etc.. we mogen niet klagen! Na het ontbijt ben ik de oude stad gaan bezoeken. Dit is een ommuurd gedeelte wat al best oud is. Enorm smalle steegjes, straatjes etc. met op elke hoek wel een tapijtverkoper. Ik toerist (kaart in de ene hand, camera in de andere, korte broek, rugzak etc.) viel wel een beetje op. Om de zoveel meter was het dan ook “well my friend please come in to my shop” echt heel grappig. Of ik een korte broek kon dragen (toch weer een ander land, is het gepast of niet) had ik aan de chauffeur gevraagd, hij vertelde me dat het geen enkel probleem was. Na 3 dagen ben ik toch wel een beetje gaan twijfelen. 1. Ik was de enigste in zo een beetje de hele stad, 2. Er werd voor en achter m’n rug “nogal” gelachen, gegrinnikt of gestaard. Maargoed onbeleefd was het zeker niet geloof ik, hooguit uit de mode maar met elke dag +35 graden en als doel vakantie in m’n gedachte… blaas mij maar op maar dan trek ik toch lekker een korte broek aan! Hoe dan ook, waar was ik gebleven… oude stad! Na wat rond te hebben gelopen ben ik de Maiden tower gaan beklimmen. Dit is zegmaar het Empire State Building van Baku, niet dat het zo hoog is, maar meer een herkenningspunt.(voor de rest van het verhaal, wel even makkelijk, ze betalen hier met “manat” en een manat is ongeveer gelijk aan een euro, nou is dat maakt het alleen maar nog makkelijker!!) toegangsprijs voor de Maiden tower was 2 manat, prima. Ik naar boven, staat er daar een bewaker. Na minder dan 1 minuut komt deze man naar me toe of hij misschien een foto van me moest maken. Hoe vriendelijk dacht ik op dat moment, je bent toch in je uppie en om dan met die camera te gaan lopen hannissen daar wordt niemand vrolijk van. Na een paar foto’s geeft hij m’n camera terug en houd z’n hand op. Dus ik geef hem heel vriendelijk een hand om hem te bedanken (wist ik veel…). Staat er naast de deur een bordje (onmogelijk te zien als je naar boven komt, niet te missen als je weer naar beneden wilt) “foto 2 manat” Aha, welkom in Baku. Dit was eigenlijk het credo voor alle dagen, fijn dat je toerist bent en ons mooie land komt bezoeken maar we gaan je wel even uitkleden! Nog een voorbeeld: je loopt een terras op met een groot bord “doner kebab+cola=1.80 manat” dan denk je, dat is een leuke prijs dat gaan we eens proberen. Proberen ze toch weer bij het afrekenen te verkopen dat je 2.50 manat mag neerleggen. Nou kan me die 70 cent gestolen worden maar het gaat dan meer om het principe. Dus sleep je die vent naar dat bord, wijs je het aan, geeft hem 1.80, bedankt voor het lekkere broodje en wenst hem nog een prettige dag. En ze weten het donders goed, het is alleen te verleidelijk blijkbaar om het niet te proberen. Nog een voorbeeld: je gaat een museum in, dat kost 2 manat. Dan wordt er gevraagd wil je foto’s maken, “ja denk het wel”. Aha dat is dan mooi, mag je nog een keer 2 manat betalen, je gaat dan driftig op zoek op de prijslijst waar dat staat, en het staat er zeker op… met nog een regeltje eronder, dat wanneer je niet betaald je vriendelijk wordt verzocht je camera achter te laten bij de balie. En ja, dat is ook weer niet alles. Ik weet wel dat dit de andere kant van toerisme is, alleen ligt het er hier wel een beetje dik erop

Na de toren wilde ik op zoek gaan naar het paleis van de shaw (de vroegere koning) voordat ik daar kon komen ben ik bijna door 3 vrouwen een museum over hele kleine boeken binnen gesleurd. Om genanten toestanden op straat maar te voorkomen ben ik “vrijwillig” maar naar binnen gestapt. Om eerlijk te zijn heel veel bijzonders was het niet. De rest van de ochtend en een deel van de middag heb ik wat rondgezworven. Ik denk dat ik wel 3 keer ben aangesproken door wildvreemde die even willen weten waar je vandaan komt en hoe je het vind (allemaal heel vriendelijk bedoeld, zeker weten, maar het is duidelijk een andere cultuur, ze zitten ook wat sneller aan je en komen erg dicht bij als ze aan het praten zijn). Hoe dan ook. Uiteindelijk ben ik bij de haven uitgekomen, hier stond een rondvaart boot op het punt te vertrekken, navraag wees uit dat het voor 30 minuten 1,20 manat was. Prima, dus nog een stukje gevaren ook. ‘ s Avonds een lekkere salade (honger heb je echt niet met deze temperaturen) op de boulevard gegeten. Toen het eenmaal donker werd, werd het ook direct duidelijk dat onze olie dollars hier heel goed worden uitgegeven. Wat een ongelofelijke mooie parken en verlichting. Alsof je in Disneyland rondloopt, zeker de oude stad is prachtig verlicht! Die nacht ben ik met een gebroken maar erg voldaan gevoel in slaap gevallen!

De volgende dag ben ik als eerste met de metro naar het station gegaan. Alhoewel metro, de binnenkant lijkt meer op de binnenkant van een paleis! Pilaren, verlichting, het ligt er wel dik boven op. Op het station stonden helaas geen treinen, daarna naar de andere kant van de stad gelopen. Hier kon je met een treintje (0.20 manat) de berg op naar een uitzichtpunt en oorlogsmonumenten. Vanaf hier weer terug gegaan met de trein naar beneden om nog wat door de stad en over de boulevard rond te lopen. ’s Avonds een beetje vroeg naar bed gegaan, niet dat de volgende dag zo extreem druk en vermoeiend zou zijn maar vooral lang.

Dat werd het zeker, overdag weer lekker rond gelopen, niets geen speciaal programma. Parkje hier, bankje daar. Lekker uitgerust, mensen gekeken en genoten van het warme weer en de rust. Baku is een geweldige stad, mooi, hele aardige mensen, absoluut, maar voor mij gevoel is 3 dagen net 1 dag teveel. Niet dat ik er spijt van heb want deze laatste dag was echt heerlijk om tot rust te komen. Ik zal iedereen aanraden om Baku ooit te bezoeken, ik heb geen idee wat de rest van Azerbaijan te bieden heeft maar volgens mij moet het fantastisch zijn. Erom veel cultuur, en hele aardige mensen. Ik had dit echt niet willen missen!

Ik schrijf dit verhaal nu (op mijn laptop, zonder internetverbinging) in mijn hotel (nog steeds in Baku), wanneer ik thuis ben zal ik het online zetten. Zolang er geen gekke dingen gebeuren onderweg wil ik het bij deze afsluiten. 5 Maanden van huis weg, op stage in het buitenland, was al jaren een droom. Ik ben enorm blij dat deze in vervulling is gegaan, ik heb echt werkelijk van elk moment genoten. In deze 5 maanden heb ik erg veel kunnen leren, zowel civiel als over mezelf en andere mensen. Ik heb hele leuke, gekke, grappige (en gelukkig heel weinig) vervelende situaties meegemaakt. Maar wat er ook gebeurde ik kan er altijd met een ongelofelijk goed gevoel op terugkijken. Naast het werk heb ik ook de kans gehad om erg veel te ondernemen zowel binnen Aktau als buiten Aktau, trip naar Ustyurt, de ondergronde moskeen, Almaty, en Baku. Verder heb ik kennis gemaakt met veel nieuwe gebruiken en gewoonte, waarvan er een aantal me heel goed bij zullen blijven. Het ding wat me het meeste zal bijblijven van deze tijd zijn de ongelofelijke hoeveelheid mensen die ik heb ontmoet. Allemaal met een eigen verhaal, achtergrond, cultuur en gebruiken. Wat al deze mensen gemeenschappelijk hadden was de vriendelijkheid en het geduld, iets wat ik heel belangrijk vind. Wat ik op kantoor heb gezegd en hier ook nog kwijt wil is dat dit (denk ik) de 5 snelste maanden uit mijn leven waren. Ik ga hier ongelofelijk lang nog van genieten! Voor nu, aan al het moois komt een einde, en er staan nog veel meer mooie dingen te gebeuren. Ik wil jullie allemaal bedanken voor jullie belangstelling. Met 5548 pageviews ben ik eigenlijk best blij Ik hoop iedereen snel weer “live” te zien!

Groeten voor nu en tot snel!

Naar Jeroen in Kazachstan bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl